تجربه ام می گوید:

اگر به بودن کسی و یا چیزی عادت کنی

و دل ببندی

در فراغ و نبودش چند روز ماتی

و مبهوت به خودت دلداری می دهی

ناگهان خاطراتش با لشگر غم بر قلعه دلت غلبه می کنند

و اگر جانشین و یا مدافع ای برایش پیدا نکنی

تو را از درون و بیرون از پا در می آورد.